Ocenę i diagnozę głosu dysfonicznego uzupełnia zespół multidyscyplinarny, który wykorzystuje zarówno obiektywne, jak i subiektywne środki do oceny jakości głosu oraz stanu tkanki owłosionej i wzorców wibracji.

Dysfonia to szerokie pojęcie kliniczne, które odnosi się do nieprawidłowego funkcjonowania głosu. W szczególności, głos może być klasyfikowany jako „dysfoniczny”, gdy występują nieprawidłowości lub upośledzenia w jednym lub więcej z następujących parametrów głosu: wysokość, głośność, jakość i zmienność. na przykład, nieprawidłowa wysokość może charakteryzować się głosem, który jest zbyt wysoki lub niski, podczas gdy nieprawidłowa głośność może charakteryzować się głosem, który jest zbyt słaby lub głośny.Podobnie, głos, który ma częste, nieodpowiednia jakość dźwięku charakteryzuje się, bardzo płaska) lub podlega niewłaściwym wahaniom, charakteryzuje się nienormalną zmiennością.

Chociaż chrypka jest używana zamiennie z terminem „difonia”, należy zauważyć, że nie są one synonimami. Hoarseness jest jedynie subiektywnym terminem wyjaśniającym percepcyjną jakość (lub dźwięk) dysfonicznego głosu. Chrypka jest częstym objawem (lub dolegliwością) dysfonii, ale może występować również kilka innych objawów, takich jak: zadyszka, chropowatość i suchość. Ponadto głos może być klasyfikowany jako dysfoniczny, gdy stwarza problemy w zakresie potrzeb funkcjonalnych lub zawodowych danej osoby lub jest nieodpowiedni dla jej wieku lub płci.

Ewa Olszewska Białystok – różne rodzaje zaburzeń głosu i strun głosowych

Środki słuchowo-postrzegawcze są najczęściej używanym przez klinicystów narzędziem oceny jakości głosu ze względu na jego szybki i nieinwazyjny charakter. Dodatkowo, pomiar ten okazał się wiarygodny w warunkach klinicznych. Oceny są wykorzystywane do oceny jakości głosu pacjenta w odniesieniu do różnych funkcji głosu, w tym ogólnej dotkliwości, chropowatości, oddechu, naprężenia, głośności i wysokości. Oceny tej dokonuje się podczas spontanicznego odczytywania mowy, zdania lub fragmentu lub podczas długotrwałych przedstawień samogłosek. GRBAS (Grade, Roughness, Breathiness, Asthenia, Strain) i CAPE-V (Consensus Auditory Perceptual Evaluation-Voice) to dwie powszechnie stosowane w tym celu formalne skale oceny głosu.

Ewa Olszewska Białystok

Obrazowanie fałdów głosowych

Techniki obrazowania fałdów głosowych są wykorzystywane przez klinicystów do badania fałdów głosowych i pozwalają im wykryć patologię oraz ocenić jakość drgań fałdów głosowych. Stroboskopia wielkogabarytowa jest podstawowym narzędziem klinicznym stosowanym w tym celu. Stroboskopia wielkogabarytowa wykorzystuje zsynchronizowane migające światło przechodzące przez sztywny lub elastyczny krtanioskop w celu uzyskania obrazu ruchu fałdu wokalnego; obraz jest tworzony przez uśrednianie w kilku cyklach wibracyjnych i dlatego nie jest dostarczany w czasie rzeczywistym. Ponieważ technika ta polega na okresowej wibracji fałdu głosowego, nie może być stosowana u pacjentów z dysfunkcją umiarkowaną do ciężkiej. Szybkie cyfrowe obrazowanie fałdów głosowych (videokymografia), inna technika obrazowania, nie podlega takim samym ograniczeniom jak stroboskopia krtaniowa. Sztywny endoskop wykorzystuje się do robienia zdjęć z prędkością 8000 klatek na sekundę, a obraz jest wyświetlany w czasie rzeczywistym. Technika ta umożliwia również obrazowanie drgań aperiodycznych, dzięki czemu może być stosowana u pacjentów z wszelkimi nasileniami dysfonii.